A moje miasto to Białystok…

„A moje miasto to Białystok, a moje życie to Białystok…” – tak to leciało, prawda?

Czym dla mnie jest Białystok? To wcale nie takie łatwe zadanie. Opisać miasto, z którego się pochodzi, które nas w dużym stopniu ukształtowało. Wiadomo, że moje odczucia będą inne od odczuć osób „z zewnątrz”, bo mną kierują przede wszystkim emocje i wspomnienia. Całe mnóstwo wspomnień. Białystok nigdy nie był miastem typowo turystycznym. I nigdy taki nie będzie. Turystyczny to mamy region, chociaż nadal nie spotkacie tu tłumów. W tym jego urok.

Białystok to po prostu zwyczajne miasto do życia, które ma swoje dobre i złe strony. To także miasto mocno poharatane przez historię. Prawie doszczętnie zniszczone w trakcie II wojny światowej, odbudowane właściwie od podstaw jako zupełnie nowe miasto, które w niewielkim stopniu przypomina to przedwojenne. Białystok sprawia w centrum wrażenie miasta o wiele mniejszego niż w rzeczywistości. Wydaje się, że wszędzie da się dojść pieszo. Że jest ciasny, gęsto zabudowany i że brakuje w nim przestrzeni. Podejrzewam, że ciężko jest się do tego miasta na początku przekonać, niektóre rzeczy mogą razić, niektóre zadziwiać, ale po pewnym czasie wyrabia się tak zwany zdrowy stosunek do otoczenia :) To, z czego możemy być dumni, to naprawdę serdeczni i pomocni ludzie, pod tym względem wciąż inni od większości w tym kraju. I dobrze! W końcu mówi się, że „zapewnia się u nas atmosferę życzliwości” :) Aby naprawdę ZROZUMIEĆ Białystok, trzeba mieć oczy szeroko otwarte. I do tego Was szczerze zachęcam!

Mój stosunek do Białegostoku idealnie oddaje fragment wiersza Czesława Miłosza:

Nigdy od ciebie, miasto, nie mogłem odjechać.

A za Zbigniewem Wodeckim i Baranovskim powtórzę:

Lubię wracać tam gdzie byłem już
Bo chciałbym utrwalać dobre wspomnienia
Pod ten balkon pełen pnących róż
By łatwiej zrozumieć kim jestem teraz